Fixin’ to Die

Wstęp

„Fixin’ to Die” to jeden z utworów, który wpisał się w historię muzyki folkowej i bluesowej, zyskując uznanie zarówno wśród krytyków, jak i fanów. Kompozycja, stworzona przez Bukka White’a, stała się znana głównie dzięki interpretacji Boba Dylana, który wprowadził ją do swojego repertuaru na początku lat 60. XX wieku. W niniejszym artykule przyjrzymy się historii tego utworu, jego interpretacjom oraz wpływowi na innych artystów, a także znaczeniu w kontekście ówczesnych wydarzeń społecznych i politycznych.

Historia utworu

Utwór „Fixin’ to Die Blues” został skomponowany przez Washingtona „Bukka” White’a, amerykańskiego bluesmana, który był bliskim kuzynem legendarnego B.B. Kinga. Pierwsze nagranie kompozycji miało miejsce w Chicago 8 marca 1940 roku, kiedy to White nagrał ją dla firmy Vocalion. Bukka White był znany ze swojego unikalnego stylu gry na gitarze, która była nastrojona na akord G. Jego technika gry charakteryzowała się perkusyjnym brzmieniem oraz intensywnym wykorzystaniem slide’u, co nadawało jego utworom wyjątkowego wyrazu.

Wersje Boba Dylana

Bob Dylan jest jednym z artystów, którzy przyczynili się do popularyzacji „Fixin’ to Die”. Prawdopodobnie był pierwszym wykonawcą, który wprowadził ten utwór do swojego repertuaru. Dylan nagrywał „Fixin’ to Die” wielokrotnie na początku lat 60. XX wieku i wykonywał go na koncertach. Po raz pierwszy publicznie zaprezentował go podczas swojego debiutu w Carnegie Recital Hall 4 listopada 1961 roku, gdzie przed zaledwie pięćdziesięcioosobową publicznością zagrał swoją wersję tego klasycznego bluesa.

20 listopada 1961 roku Dylan nagrał utwór podczas sesji do swojego debiutanckiego albumu „Bob Dylan”. Wybór tego bluesa przez producenta Johna Hammonda wskazuje na jego znaczenie w twórczości Dylana. Kolejne nagranie miało miejsce już trzy dni później, 23 listopada 1961 roku, w domu Eve i Maca McKenziech – są to tzw. Pierwsze taśmy McKenziech, które zawierają wiele z wczesnych występów Dylana.

Jednym z ciekawszych momentów związanych z „Fixin’ to Die” jest sesja nagraniowa z 13 stycznia 1962 roku dla programu Cynthii Gooding w radiu WBAI w Nowym Jorku. Emisja tego występu miała miejsce 11 marca tego samego roku w audycji „Folksinger’s Choice”. Wersja albumowa Dylana została wykonana na gitarze nastrojonej modalnie na akordzie D, a technika slide’u była stosowana głównie na strunach basowych, co podkreślało ciężki nastrój tej kompozycji.

Wersje innych wykonawców

„Fixin’ to Die” zdobyło popularność nie tylko dzięki Boba Dylana, ale także dzięki innym artystom. Dave Van Ronk nagrał swoją wersję tego utworu na albumie „Inside Dave Van Ronk” wydanym w 1969 roku. Jego interpretacja była inspiracją dla wielu innych muzyków i przyczyniła się do dalszego rozwoju kultury folkowej.

Kolejną interesującą wariacją jest wersja Joe MacDonalda z grupy Country Joe and the Fish. Wykorzystał on temat „Fixin’ to Die” do stworzenia swojej antywojennej wersji znanej jako „Fixin’ to Die Rag”, którą zaprezentował podczas legendarnego Festiwalu w Woodstock w 1969 roku. Utwór ten stał się jednym z hymnowych kawałków tamtej epoki i odzwierciedlał nastroje młodego pokolenia sprzeciwiającego się wojnie w Wietnamie.

Inne znane interpretacje obejmują wykonanie przez trio folkowo-bluesowe John Koerner, Dave Ray i Tony Glover na albumie „Lots More Blues, Rags & Hollers” z 1964 roku oraz wersję Buffy Sainte-Marie z płyty „Many a Mile” wydanej w 1965 roku. Fragmenty utworu można również usłyszeć w koncertowym wykonaniu Led Zeppelin podczas ich występu w ramach utworu „Whole Lotta Love”, co zostało udokumentowane na albumie „Led Zeppelin BBC Sessions”. Robert Plant samodzielnie nagrał swoją wersję zatytułowaną „Funny in My Mind (I Believe I’m Fixin’ to Die)” na albumie „Dreamland” wydanym w 2002 roku.

Znaczenie utworu

„Fixin’ to Die” stało się symbolem epoki protestów lat sześćdziesiątych XX wieku. Tekst utworu porusza ważne tematy dotyczące życia i śmierci oraz społecznych niepokojów tamtych czasów. W kontekście ruchu przeciwko wojnie w Wietnamie oraz walki o prawa obywatelskie, piosenka wpisała się w szerszy nurt muzyki protestacyjnej. Artyści wykorzystujący ten utwór często nadawali mu nowe znaczenia zgodne ze współczesnymi im realiami.

Dzięki różnorodności interpretacji oraz wpływowi na innych wykonawców „Fixin’ to Die” stało się klasykiem gatunku bluesowego i folkowego, a jego melodia oraz tekst są dziś rozpoznawalne nawet przez osoby nieobeznane z historią muzyki. Utwór ten pokazuje również siłę muzyki jako narzędzia zmiany społecznej i sposobu wyrażania emocji oraz idei.

Zakończenie

„Fixin’ to Die” pozostaje ważnym elementem zarówno w dyskografii Boba Dylana, jak i szeroko pojętej kultury muzycznej XX wieku. Jego historia dowodzi, jak jeden utwór może przekształcać się przez dziesięciolecia, inspirując kolejnych artystów i odbiorców. Dzięki swoim głębokim przesłaniom oraz silnemu oddziaływaniu emocjonalnemu, piosenka ta będzie nadal przypominać nam o sile muzyki jako formy sztuki oraz sposobu komentowania rzeczywistości społecznej.

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).